Ugarit’in denize bakan harabelerinde bulunan granit bir stelin üzerine yazılmış Akatca metne göre, Hurri- Mitanni panteonundaki tanrılar ve tanrıçalar ile onların akrabaları olan ilâhi yerel varlıklar konumlarını, Fırtına Tanrısı Teşup ve onun değerli eşi, tanrıların kraliçesi, ana tanrıça Hepat’ı da onurlandırmak adına, onların kutsal hakimiyet alanlarını önemseyerek belirlemişlerdi. Kışın Alalah’ın sarp dağlarında, yazları ise Akdeniz’in engin maviliklerine selâm veren, yelkenlerini arya yapan denizcilerin teknelerini uzak limanlara götüren, esintili, serin rüzgarların, tarım ve iklimin sebebi olduğuna inanılan Mezopotamya’nın hamisi olan bu insanüstü varlıklar, Ugarit ülkesinin kuzey zirvelerinde yaşarlardı.

Yaz kış demeden her mevsim zirvedeki sırça köşklerinden, Doğu Akdeniz’in incisi Alaşiya adasının denizcilere ışık saçan deniz fenerinin ateşini görürlerdi. Kendilerine bahşedilen kutsallık ve ölümsüzlüklerini insanlara borçluydular. İnsanlar, onların ölümsüzlüklerine, üstünlüklerine, mucizevi tesadüflerine inandıkları sürece, bu uğurda kurbanlar sunup, armağanlar verip, adaklar yaptıkları sürece, onlar var olacaktı. Üstelik zihinlerinde ve kalplerinde iyiyi, kötüyü, aşkı, kibiri barındırıp, entrikalar çevirebileceklerdi. Nitekim bu büyülü döngü, Akdeniz’in verimli toprakları Aşağı Delta’dan bakıldığında Mitanni, Kuzey Mezopotamya’dan ve Anadolu’dan bakıldığında Hurri toplumunun ve Kenan diyarının inanç panteonunda yerini çoktan almıştı.

Bu ilâhi yerel varlıkların fiziksel görünüşleri insanoğluyla tıpatıp aynıydı. Farklı olan tek ayırt edici özellik, klanda kendi aralarındayken omurgalarının hizasından yukarıya doğru yükselen bir ışık huzmesi ve onun bitimindeki yuvarlak hâlelerdi; bir başka deyişle azizlerin başlarında tasvir edilen şeref nuru daireleri gibiydi. Güneş battığında bu işareti, parlak bir kılıç gibi başlarının üzerinde gezdirirlerdi. Güneş batana kadar insanların arasında kalabilirler, Lamassu gibi insan kafalı, aslan gövdeli, kuş kanatlı koruyucu tanrılarla olan akrabalıklarından dolayı hayvanlar alemiyle hiç sorun yaşamazlardı. Gün batımıyla birlikte şeref nuru daireleri ve parlak kılıçları andıran ışık demetini gören insanlar ya çıldırırlar ya da görüldükleri fark edildiğinde korkmuş, çaresiz, zavallı bir çılgın da olsalar sırlarının ifşa edileceğini düşünerek onlar tarafından sunakta kurban edilirlerdi. Maalesef insanlar gibi onlar da ruhlarını rahatlatmak için bu ilâhi sunak ritüeline inanmışlardı.

Namni Dağının zirvesinde Ay Tanrısı Arma’nın şahitliği ile başlayan ziyafette Dağ Tanrısı Saggara genç oğlu Zaliyanu’nun gün doğumuyla birlikte insanların arasına karışacağını müjdeledi. Zaliyanu şahit olup yaşadıklarını klandaki tanrı ve tanrıçalara anlatmak üzere gün doğumuyla birlikte yola koyuldu. Kendisine Babil’in koruyucusu, okuryazarlık ve bilgelik tanrısı Nabu’nun tanrıçalar prensesi unvanını alan güzel kızı Tanrıça Ratenga eşlik edecekti. Ratenga, Namni Dağına Zaliyanu ile evlenmek üzere gönderilmişti. O insanların arasına katılma konusunda Zaliyanu’ya göre daha ustaydı. Yine de ikisi birden kaosa neden olmadan gün batımından önce Namni’ye geri dönmek zorundaydılar.